بعضی وقت ها برای بیشتر ماندن باید رفت. (وینستون چرچیل)

 به نظرم روز خوبی برای پایان بخشیدن به کمتر از یک سال وبلاگ نویسی سیاسی و تحلیلگرایانه است: بعد از ظهر 18 فروردین ماه و در حالی که هوا بین باریدن و نباریدن مردد است و من از چند روز پیش فرم جدیدی برای وبلاگم تعریف کرده بودم.

در این مدت وبلاگ نویسی مهمترین مشخصه وبلاگم را این می دانم که برای خودم می نویسم. از سویی آنچه که اکنون دلیل تعطیلی موقت وبلاگ را فراهم می آورد دلیلی کاملا شخصی است.

 گاهی اوقات یک عمل با مقصود خاصی انجام نمی شود اما ناخواسته آن کار می تواند نمادی باشد: مثل همین خداحافظی از وبلاگ نویسی (ولو برای یکسال). باقی بقایتان، تا احتمالا یک سال دیگر:

ساغ قالین!

اجتماعی

آسفالت خیابان و شرکت در انتخابات

مهمترین مساله شهر ارومیه در حال حاضر چیست؟ شاید برای دادن پاسخ به این پرسش نظرات مختلفی وجود داشته باشد و سری مشکلات و مائل مهم سیاسی ردیف شود. شاید در نخستین نگاه نمایندگان دولت در استان در پاسخ به این سوال از انتخابات حرف بزنند و برای افکار عمومی از حضور حماسی مردم سخن گویند و در دلشان از راه یافتن اصولگرایان شهر به مجلس خوشنود باشند. کاری ندارم به این که دلمشغولی حضور کم مردم ارومیه در انتخابات را دارند یا نه و باز کاری ندارم که آیا علت حضور کم مردم ارومیه در انتخابات را تبلیغات بیگانگان و دشمنان نظام می دانند یا چیز دیگری.

اما به نظرم اگر کسی فقط یکبار از خیابان های ولیعصر و مدنی (سیروس) گذر کرده باشد نظر دیگری در خصوص مهمترین مساله مبتلابه شهر دارشته باشد. بی شک وی آسفالت افتضاح این خیابانها را مهمترین مساله ای خواهد شمرد که متوجه مردم است. پستی و بلندی های این خیابانها گاه به قدری است که شما به راحتی حس نشستن در یکی از آن وسایل بازی در شهربازی ها همچون سفینه و یا کشتی را پیدا خواهید کرد؛ البته اگر از حرص وضعیت آسفالت های خیابانهای شهر حسی برایتان باقی مانده باشد و یا مجالی برای ابراز وجود احساساتتان در این شهر وجود داشته باشد. جالب اینجاست که خیابان ولی عصر نخستین خیابانی است که مسافران نوروزی پس از ورود به شهر از آن عبور می کنند. خیابان سیروس نیز یکی از پر رفت و آمدترین خیابانهاست و اوضاع ترافیکش کمی از خیابان امام ندارد.

اکنون چند روزی است که شهردار ارومیه دستور خراش مجدد آسفالت خیابانهایی را داده که خود وی همین دو سه ماه پیش و زمانی که علی القاعده می بایست تنور انتخابات در شهر داغ باشد – و البته داغ نبود -  دستور آسفالت شان را داده بود و لابد گروه مدیریت شهری کیف می کردند از وضع خیابان ها در آن روزها. خیابانهایی که زیبایی ظاهری شان چند روزی دوام نیاورد.

در مورد وضعیت حاضر سوالات گوناگونی می توان طرح کرد و البته انتظار پاسخشان را نکشید - که اگر احساس وظیفه ای در خصوص پاسخگویی به مردم وجود داشت حال وضع اینگونه نمی بود -، اما نمی دانم شهردار محترم و گروه فکری اش می دانند که انتخابات به دور دوم کشیده و مردم باز هم باید هیجان زده شوند تا به پای صندوق های رای بروند یا نه.

نمی دانم آیا مقام مافوق شهردار در شهر و استان می داند که برای یافتن علل عدم شرکت گسترده مردم ارومیه در انتخابات اخیر مجلس ( که از متوسط کشوری بسیار پایین بود ) علاوه بر شناسایی توطئه ها بهتر است به روحیات مردمی هم نظری افکند و از مردم در خصوص رابطه آسفالت شهری و شرکت در انتخابات بپرسد. (توصیه می کنم که این پرسش به شکل کاملا ناشناس پرسیده شود زیرا پاسخ های یک فرد در برابر پرسش های رسمی و غیر رسمی گاه زمین تا آسمان فرق می کند.)

نمی دانم شهردار ارومیه می داند که اگر در کشوری خارجی این اتفاق می افتاد مقام مسئول به جای چسبیدن به میز و صندلی قدرت، در جا استعفا می داد. البته در چنین کشورهایی شعار اصلی احزابی که مقامات مسئول از همفکران آنها می باشند اینست که ما برای تصاحب قدرت می آییم . چه کنیم که آنها مثل ما شیفته خدمت نیستند.

نمی دانم روشنفکر و نخبه این مردم که - قاعدتا باید در تشخیص اهمیت امور از مردم پیش باشد ولی خیلی عقب است – و به دنبال اینست که از علل عدم اقبال به یاران خاتمی حرف بزند یا آن یکی از شکست پروژه وحدت نیروهای نظام نوشتن را می خواهد یا دیگری به تاراج فرهنگ آذربایجان به دست پان فارس ها می اندشید، آیا اندکی اندشیده به اینکه چرا مردم شهر ارومیه سالهاست که در زمینه مسائل سیاسی و فکری، نخبه ای را ارج نمی نهند. (و یا شاید بهتر است گفته شود که آنها سالهاست عنوان نخبه را به هر کسی عطا نمی کنند.)

 نمی دانم آیا نشریات شهر ما به این فکر می کنند که چرا نمی فروشند.

نمی دانم با طرح این موضوع شما خواننده محترم گمان می کنی که به نظر من در حال حاضر مهمترین مشکل شهر آسفالت خیابانهاست. اگر اینگونه فکر می کنی باید بگویم اندکی در اشتباه هستی. به نظرمن مهمترین مساله حال حاضر شهر اینست که آیا این مسئولان شیفته خدمت مان دست کم یکبار از خیابانهای پایین شهر گذر می کنند؟ و مساله دیگر اینکه گمان می کنند وقتی مردم در مورد مساله ای اعتراض نمی کنند آیا واقعا از وضع موجود راضی اند؟ آیا نمی دانند مردم این شهر معمولا راههای کم هزینه ای برای بیان اعتراضاتشان برمیگزینند؟

بعدالتحریر: کجاست دایی جان ناپلئون سجاد نیکنام که بنویسد دشمن اینبار از آسفالت خیابانها بیرون آمده تا مردم را از شرکت در انتخابات بازدارد.

طرح ها برگرفته از وبلاگ زیگول است.

 شعر

1)یابانجی شعر

سنه یاواش­جا تاثیر ائده­جه­یم

سنه یاواش­جا تاثیر ائده­جه­یم

سن رؤیالاردا

 بیر پیک نیک کئچیردییین کیمی.

اوردا هئچ قاریشقا اولمایاجاق.

یاغیش یاغمایاجاق.

 2)تورک شعری

 پیشنهاد

مقاله: تقی رحمانی، متفکر و جامعه شناس در نظری  که بر حال روشنفکران کشور در سال گذشته انداخته، از انتزاعی گری آنها شکایت کرده و دعوت نموده تا «اندکی زمینی باشیم». وی در این یادداشت کوتاه که در ویژه نامه پایان سال روزنامه اعتماد ملی منتشر شده، خواسته تا با « فاصله گرفتن از بحث‌هاي انتزاعي يا كاستن از شدت و حدت اين بحث‌ها» به « ديدگاه‌هاي مطلوب قابل تحقق» پرداخته شود. او در بیان یکی از علل احتمالی انتزاعی بودن روشنفکران نوشته است: « شايد دليل انتزاعي بودن روشنفكري ايراني، دوري وي از مشكلا‌ت و مسائل جامعه باشد كه صاحبان قدرت به او تحميل مي‌كنند يا اينكه به اقتضاي شرايط زندگي خود به اين بحث‌ها توجه بيشتر نشان مي‌دهند.»...

خواندن این مقاله کوتاه را به خصوص برای آنهایی که هنوز گمان می کنند در قله کوه هستند یا دست کم به آن خواهند رسید، توصیه می کنم.

برای خواندن این مقاله روی ادامه مطلب کلیک کنید.

اجتماعی

 بایرام گلدی!

دیرسه­یه کیمی لوت بیر قادین اَلی پنجره دن ائشییه چیخیب ایندی چیرکلی اولموش دستمالی شیشه اوستونه چکیر؛ یانی کی بایرام گلیر.

بایرامین البته باشقا تانیقلاری دا وار: خیابان­دا هامی­نی یئنی گئییم­له گؤرمک، آدام­لارین ترافیکی ماشین­لارین ترافیکین­دن آرتماق و البته پارتلاییجی­لار سسی ایله. آمما بونلار منه غریب­لیک حیسسی گتیریر. بایرامی بونلاردا گؤرمورم. آتا-بابالاریمین قوردوغو بو گله­نک­لر و رسم­لردن قالان تکه-توک نمادلارین بیری ائله او قادینین اَلی­دیر، ائله دیرسه­یه­دک لوت اولان اَلی. قالان هرنه وار قوندارمادیر و یا دَییشیلیب اؤز ذاتینی ایتیرن نمادلار: بیرینین ائوینه گئتدیینده اولای­لار بیربیرینین دالینجا گلیر: شربت، یئمیش، شیرین چؤره­ک و سورا «هله­لیک»، اوره­ک­لرینده ایسه «گلن ایله­دک» دئییرلر بلکه! ائله بو اوزدن بایرام­دا اولان گؤروش­لر منه آت-بابالار قوردوغو گله­نک­لری خاطیرلادا بیلمیرلر. من بایرامی تکجه او داریسقال کوچه­لرده یئرله­شن ائولرین شیشه­لرینی سیلن قادین­لارین دیرسه­یه­دک لوت اَللرینده گؤرورم: منی گؤرنده اوتانیب ایچه­ری چکیلسه­ده، دیلینین آلتین­ده منه «حیاسیز» کیمی سؤزلر دئسه­ده...  

نگاه سیاسی

بعدالتحریر: این مدل جدید وبلاگ من است. سعی خواهم نمود علاوه بر تحلیل های کوتاه سیاسی، قسمت های متنوع دیگری را نیز ارائه دهم که البته لزوما به قلم خودم نخواهند بود. مخصوصا بخش پیشنهاد به صورت گروهی نوشته خواهد شد و اگر نامی از نویسندگان آن برده نمی شود، تنها به دلیل عدم تمایل خود آنهاست.

منتظر راهنمایی های مخاطبان در خصوص فرمت جدید وبلاگ هستم.

در فرمت جدید سعی خواهم نمود از سیاست کمی فاصله بگیرم و بیشر تمرکزم را متوجه محصولات فرهنگی و نیز موضوعات اجتماعی بکنم...

هیچ چیز در مباحثات سیاسی، بدتر از بحث کردن با یک همفکر نیست؛ بحثی که منجر به تایید تک تک سخنان طرف مقابل از سوی شنونده می شود و حاصلی جز تخلیه روانی دو طرف ندارد.

 ما اصولا آدمهای موتلفی هستیم:  به ائتلاف اهمیت زیادی میدهیم و دوست داریم همفکران را دور هم جمع کنیم تا «تصمیمات مشترکی اتخاذ گردد.»حاصل این جمع شدن ها اما چیزی جز سرکوب آزادی بیان و دفن نظرات مخالف نیست. به دلایلی چون مصلحت جمع و یا دلایلی از این دست، مخالفان باید سکوت کنند و فقط در راه رسیدن به نظرات جمع تلاش نمایند. در این میان آنها حتی ممکن است مجبور به انجام عملی بر خلاف میل باطنی خود گردند. این کار را بزرگان همان جمع با واژه هایی چون ایثار و تکلیف توجیه می کنند و بدین ترتیب معنای وجودی آن واژه ها را نیز از بین می برند.

این روزها در ایالتهای امریکا شور سیاسی عجیبی برپاست. نامزدهای جمهوری خواه و دموکرات به ایالتهای مختلف می روند و برای کسب بیشترین آرا در حزب خود، همدیگر را تا با عناوین زننده ای چون «عیب جو» و کارهای یکدیگر را با توصیفاتی چون «افتضاح» خطاب میکنند. هیلاری کلینتون، جان ادوارز و باراک حسین اوباما در یک سو و در طرف دیگر سناتور جان مک کین رقابت شدیدی با دیگر هم حزبی های خود رودلف جولیانی و هاکبی دارند. آنها مچ یکدیگر را می گیرند و ناتوانی های طرف مقابل را با صدای بلند فریاد می زنند و حتی کوچکترین اشتباه طرف مقابل را با بزرگ نمایی بازتاب می دهند. اما یک نکته مهم: آنها عضو یک حزب واحد هستند و اهمیتی به آنچه منافع حزب و ... نامیده می شود نمی دهند. در ضمن هنوز در این رقابتها کسی کاری به رقیبانش در حزب مخالف ندارد. نکته جالب دیگر اینست که به غیر از مک کین، تقریبا سایر نامزدهای جمهوری خواه ساستهای جورج بوش رییس جمهورٍجمهوری خواه را به چالش می کشانند و در مواردی از آنها تبری می جویند.

ما اما تافته جدا بافته ای هستیم. حتی مدعیان تفکرات مترقی در احزاب ایرانی نمی توانند نظرات مخالف و حتی انتقادات به خود را تحمل کنند. رفتار مجموعه اصلاح طلبان با عملکرد مهدی کروبی نمونه بارز این ادعاست. در ارومیه وضع بدتر است: ائتلاف ها فقط در تقابل با رقیب موجودیت می یابند و تنها کاری که در این ائتلافها جایز شمرده نمی شود، ابراز نظرات مخالف جمع است. این چنین است که در جامعه ای رفتار دموکراتیک در آن رایج نیست، ابزار قتل دموکراسی به دست –در ظاهر- مدعیان به آن پرورده می شود.

آلما یولو:

۲۷ چيلله, ۱۳۸۶, ۰۲:۵۶

یاشماق درگیسی‌نین علاوه‌سی کیمی چیخان یاشماق سیرا کیتابلاری ادبیاتی‌میزین ایره‌لی‌ سورمه‌سینده و یئنی ادبیاتیمیزین و دیلیمیزین و مدرن شعر و ها بئله نثری‌میزین دیرچه‌لیشی و اینکشافیندا دانیلماز رول اویناییر. آلما یولو بو باشاری‌نی یاشماق اوشاقلارینا اؤزلجه سعید موغانلی، مهیار علیزاده و آتابای جنابلارینا ال قولونوز وار اولسون دئیه، همن کیتابلاردان نئچه‌سی‌نین قاپاق شکیلینی تقدیم ائدیر. شکیل‌لرین لینکی ایم‌لر سیته‌سیندن آلینیبدیر. یاشماق وئب سیته‌سینی باخماق اوچون بورایا کلیک ائدین.

رسول جعفری: خود من برخی از این کتابها را در کتابفروشی فضولی در ارومیه واقع در خیابان امام طبقه فوقانی پاساژ ارک دیده ام. یکی از کتابهای ارزشمند این مجموعه انتشار نمایشنامه "قوردلار" نوشته غلامحسین ساعدی است. ساعدی این نمایشنامه را به زبان ترکی نوشته است.

               قوردلار(گرگها)- غلامحسین ساعدی     

تا انتخابات

در حالی که تنها چند روز از پایان مهلت ثبت نام نامزدهای انتخاباتی هشتمین دوره مجلس گذشته است، تمامی تحلیل ها و گمانه زنی ها مبنی بر حضور برخی چهره ها در این ماراتن سیاسی در محک واقعیت قرار گرفته و می توان از این پس تحلیل های موجود را با رنگی از واقعیت همراه ساخت. آنچنان که از نام های منتشره در محافل خبری و انتخاباتی می توان در یافت، با توجه به حضور ضعیف اصلاح طلبان شهر، امید چندانی به شکل گیری دوقطبی اصولگرا – اصلاح طلب در این انتخابات در ارومیه وجود ندارد اما اوضاع برای اصولگرایان شهر خیلی هم مساعد نیست و گروهها و ائتلاف های احتمالی دیگری ممکن است در برابر ائتلاف اصولگرایان متحد قد علم کنند؛ هر چند که درون طیف اصولگرایان نیز نامهایی وجود دارند که ترجیح می دهند خارج از آنچه گروه 5+6 نام گرفته و وظیفه انتخاب سه نامزد نهایی اصولگرایان را بر عهده دارد، خود به ایفای نقش در انتخابات بپردازند.

 1- اصولگرایان؛ 5+چند

هر چند که پس از انتشار خبرهایی مبنی بر انصراف مدیرکل صدا و سیمای مرکز استان از حضور در شورای تصمیم گیری اصولگرایان وضعیت نسبت و تعداد اعضای شرکت کننده در این شورا مشخص نیست، اما آنگونه که از خروجی خبرهای حاشیه این جریان سیاسی برمی آید می توان دریافت که اعضای این شورا تقریبا بر روی اسامی چون فرامرز فتح نژاد، راضیه پورحیدر، جواد جهانگیرزاده، فرنوش فتح اللهی و بیت الله جعفری به توافق رسیده اند و از این میان می بایست سه نفر را وارد لیست نهایی نمایند. اما این تمام ماجرا نیست چرا که با توجه به عزم بالای تقریبا تمامی این افراد، حتی اگر نام آنها در لیست نهایی نیز نباشد باز نمی توان امید چندانی به کناره گیری آنها از عرصه انتخابات داشت. اینجاست که پای ائتلافات دیگری به میان خواهد آمد و اصولگرایان استان چند پاره خواهند شد. اما علاوه بر اسامی ذکر شده اشخاص دیگری با گرایشات اصولگرایانه وارد عرصه انتخابات شده اند که حضور این افراد خود دغدغه دیگری برای بزرگان اصولگرای شهر است؛ نامهایی چون رضا محبوبی، سلمان ذاکری و جواد سنبلی از دیگر چهره های مطرح این جریان هستند. به نظر می رسد با توجه به نفوذ بالای نزدیکان امام جمعه ارومیه در میان اصولگرایان شهر و شرایط ویژه رقیب فکری جریان وی در طیف اصولگرا، در این انتخابات درصد بالایی از نظرات حجت الاسلام حسنی تامین خواهد شد. به عبارتی دیگر میزان نزدیکی نامزدهای مطرح اصولگرا به وی، شانس آنها را برای قرار گرفتن در لیست نهایی ائتلاف اصولگرایان متحد به میزان زیادی افزایش خواهد داد.

2- اصلاح طلبان؛ در غیاب نامها

هر چند پیش از زمان ثبت نام زمزمه حضور دو وزیر ارومیه ای دولت اصلاحات – چزشکیان و عبدالعلی زاده – جهت کاندیداتوری از ارومیه شنیده می شد، اما از همان ابتدا می شد دریافت که این تنها آرزوی آن بخشی از اصلاح طلبان شهر است که امید داشتند باز هم نامها نتیجه انتخابات را رقم بزند و باز هم پرسش از تفکرات و اقدامات اطرافیان یک جریان به زمان دیگری موکول شود. اما این اتفاق نیافتاد و اصلاح طلبان شهر که این بار از حضور یکی دیگر از نامهای مطرح خود، شهربانو امانی نیز بی نصیب ماندند تنها باید به پتانسیل های واقعی خود در شهر تکیه کنند. در بین نیروهای شهری نیز حضور عباس خورشیدی، معاون سابق سیاسی و امنیتی انصاری استاندار پیشین آذربایجان غربی می توانست نقطه امیدی برای اصلاح طلبان شهری باشد اما به نظر می رسد که وی ترجیح داده در پشت صحنه این انتخابات فعالیت داشته باشد. اکنون اصلاح طلبان می توانند روی لیستی با حضور افرادی چون فریبا بشیری، معاون سابق امور بانوان استاندار و عضو اسبق شورای شهر ارومیه، ملازاده معاون عمرانی سابق استانداری و صادق محسن پور (فرماندار سابق ارومیه) حساب باز کنند. هر سه این افراد از مدیران استان در دوره اصلاحات بودند. هر چند که مشخص نیست در این لیست افرادی چون دکتر مجید اسم حسینی استاد دانشگاه اورمیه و کریم فتاح پور نماینده دوره ششم مجلس هم جایی خواهند داشت یا خیر.

اما اوضاع می تواند صورت دیگری نیز داشته باشد: حزب اعتماد ملی در ارومیه روی فردی چون محمد رضا خادم شمس، مدیر مسئول هفته نامه لغو امتیاز شده صدای ارومیه حساب باز کرده و احتمال زیادی وجود دارد تا لیست ارائه شده از سوی این حزب دارای تفاوتهایی با لیست ائتلاف اصلاح طلبان شهر باشد.

از سویی حضور دکتر گودرز صادقی، رییس سابق دانشگاه ارومیه نیز می تواند حلقه گروهی از افرادی که با شعار اعتدال گرایی و با نزدیکی ویژه به حزب کارگزاران سازندگی و حزب اعتدال و توسعه در انتخابات فعالیت خواهند نمود را تکمیل کند. عضو دیگر این حلقه را جواد آقازاده (رییس سابق دانشگاه علوم پزشکی ارومیه) تشکیل خواهد داد. به نظر می رسد تشکیل چنین حلقه ای می تواند چالشی جدی در برابر تکتازی اصولگرایان شهر ایجاد کند.

در اردوگاه اصلاح طلبان نیز نامهای جنبی دیگری وجود دارند که مطرح ترین از آنها میتوان به اسد الله لطف عطا (فرماندار اسبق ارومیه) اشاره نمود. هم چنین نکته جالب دیگر اینست که دکتر آقازاده به همراه همسر خود دکتر مهسا صدقیانی ثبت نام نموده که همین مساله نیز می تواند بر ائتلاف ها تاثیر گذار باشد.

3- ائتلاف های دیگر

اما در انتخابات پیش رو افراد دیگری نیز خواهان ایفای نقش هستند. یکی از این گروهها با نام «اورمو آذربایجان سسی» اعلام وجود نموده و قصد دارد دیدگاههایی را نمایندگی کند که پس از اعتراضات مردم ارومیه به روزنامه ایران در خرداد ماه 1385، خواسته های آن معترضان را پیگیری کند. (در این باره در روزهای آتی به تفصیل خواهم نوشت.) این گروه البته با چراغ خاموش وارد عرصه گشته اما از نامهای منتشر شده در محافل خبری می توان در یافت که دست کم دکتر فرخ میرزا طلوعی، یکی از گزینه های مورد نظر آنها باشد. البته جریان فکری نماینده این گروه در انتخابات اخیر شورای شهر ارومیه نیز توانست لیستی با حضور عده ای از نیروهای مطرح اصولگرا و نیز برخی از نیروهای هویت طلب ارائه کند که درنهایت نیز بخشی از افراد لیست که با ائتلاف اصولگرایان مشترک بودند توانستند راهی پارلمان شهر شوند. در این انتخابات اما خبری از نامهای مستقل شرکت کننده در انتخابات سال پیش به چشم نمی خورد. نامهایی چون وحید کاظمی، الیاس گندمی و اسدالله سلیمی در این زمره جای میگرفتند که در انتخابات پیش رو ترجیح داده اند نامزد نشوند.

¨¨¨

به نظر می رسد ویژگی بارز این دوره از انتخابات، حضور گروهها و افرادی است که ترجیح می دهند فارغ از لیستهای توافقی به ایفای نقش در عرصه انتخابات بپردازند. آیا آنها موفق خواهند شد؟

تا انتخابات

دکتر مسعود پزشکیان برای شرکت در انتخابات مجلس هشتم از حوزه انتخابیه زادگاهش ارومیه ثبت نام نکرده و این باعث سرخوردگی طیفی که در اردوگاه اصلاحطلبان شهر قرار دارند گردیده است. اما این سرخوردگی از چه روست و آن عدم شرکت -از ارومیه- چه دلایلی می­تواند داشته باشد؟

  ۱ در نخستین دیدگاه حضور پزشکیان می­توانست همانند همای سعادتی باشد که بر شانه

 اصلاح­طلبان ارومیه می­نشیند تا آنها را پس از مدتها صاحب یک کاندیدای شاخص نماید که دارای نام و سابقه درخشانی در بین مردم می­باشد. ورود فردی با چنین ویژگی­هایی که سابقه وزارت دولت اصلاحات را نیز دارا بوده می­توانست سر و سامانی به اوضاع آشفته اصلاح­طلبان شهر نیز بدهد. اردوگاه اصلاح­طلبان استان هنوز و پس از گذشت چهار سال از تجربه انتخابات پیشین مجلس که با عدم شرکت این جریان فکری همراه بود، در شرایط واقعا آشفته­ای به سر می­برد: این جریان هنوز دارای پایگاه رسانه­ای مناسبی که بتواند مواضع آنها را بازتاب دهد نیست و این در حالی است که رقیب فکری آنها به قدری در استفاده از امکانات رسانه­ای در استان پیشرو هستند که اکنون از سوی دیگر بام به زمین می­افتند و این ابزارها را در جهت حذف همفکرانشان به کار می­برند. اصلاح­طلبان در مورد پایگاه خود در میان مردم و اینکه کدام قشر جامعه را نمایندگی می­نمایند نیز اجماعی ندارند. از سویی اصلاح­طلبان ارومیه نتوانسته­اند نسبت خود را با قشر مذهبی جامعه شهری تعریف نمایند. در حال حاضر تعریف نسبت با مذهب و اعتقادات مذهبی، بخشی از مواضع فعالین سیاسی در طیف های گوناگون فکری و سیاسی در کشور گردیده است: در مواقعی که برخی اتهامات و انگ هایی چون مخالفت با مذهب متوجه جریانات دگراندیش در کشور می­شود، آنها با حضور در محضر یکی از علمای دینی، سعی در رفع این اتهام می­نمایند؛ نهضت آزادی نشینان به دیدار آیت­الله منتظری می­روند، اصلاح­طلبان دیدار با عالمی چون آیت الله صانعی را بر می­گزینند و بدین ترتیب هر یک به نحوی نسبت خود را با مراجع و باورهای دینی مشخص می­نمایند؛ کاری که از عهده اصلاح­طلبان ارومیه­ای برنمی­آید. در مقابل اما اصولگرایان در پس دو روحانی نام آور شهر در حال حرکت هستند و هر یک به نسبت میزان نزدیکی به یکی از این دو، موقعیت خود را تعریف می­نمایند. به نظر می­رسد با وجود نارسایی­های فراوان و ساختاری در میان اصلاح­طلبان شهر، آمدن پزشکیان تنها می­توانست مرحمی باشد موقتی بر زخم­های عدیده این جریان تا آنها را برای مدتی از پیروزی ناشایستی سرمست گرداند و سپس متوجه روزمرگی­ها نماید تا چهار سال نیز بگذرد و آنگاه روز از نو... .

 ۲این چنین است که علت عدم حضور وزیر دولت خاتمی در ارومیه معنا می­یابد. یکی از وبلاگهای نزدیک به اصلاح­طلبان در نوشته ای با اشاره به ثبت نام پزشکیان از تبرریز، به طعنه نوشت: «اصلاح­طلبان استان در این سرمای شدید به خود زحمت ندادند تا به تبریز بروند و وی را از آنجا به ارومیه بیاورند.»

همین که قرار است سرلیست یکی از احزاب مطرح اصلاح طلبان در سال­های اخیر در ارومیه یکی از جدی­ترین منتقدین استانداری انصاری (که به اعتقاد بسیاری از قابل­ترین استانداران استان بوده و جز اردوگاه اصلاح­طلبان به شمار می­آمد) باشد، خو نشان از اوضاع سیاست­ورزی اصلاح­طلبان در استان دارد.

در این فضای آکنده از سیاست بازی ها خبر درگذشت یک روزنامه نگار در کجای اخبار روز جای می گیرد؟ دیروز مهران قاسمیُ روزنامه نگار در تهران درگذشت. من خودم وی را از زمان انتشار مقالاتش در ضمیمه تحیلیل روزنامه همشهری شناختم. و بعد تحلیلهایش در روزنامه های چون یاس نو و این اواخر در اعتماد ملی. هر چند که هیچ وقت وی را ندیده ام اما خبر در گذشت کسی که پیش از این برای خواندن نوشته هایش زمانی صرف کرده بودم برایم اندوهناک است. این ضایعه را به جامعه مطبوعاتی کشور تسلیت می گویم.

(عکس از وبلاگ اکبر منتجبی برداشته شده است.)

اصل خبر در روزنامه اعتماد

روایت اکبر منتجبی از درگذشت مهران قاسمی